ที่ปากซอย 614 ถนนฝูโจว เมืองเซี่ยงไฮ้ เป็นที่ตั้งของ “ตู้โทรศัพท์” ตู้สุดท้ายของมหานครแห่งนี้ที่รับชำระเฉพาะเงินสด คิดค่าโทรในเมือง 3 นาทีต่อ 4 เจี่ยว (หน่วยเงินหนึ่งของจีน โดย 10 เจี่ยว=1 หยวน, 4 เจี่ยวเท่ากับราว 2 บาท)
จุดเริ่มต้นมาจากปี 1993 เมื่อเฉินอวี้ซิ่วร่วมทำสัญญาเปิดให้บริการตู้โทรศัพท์กับเพื่อนๆ ของเธอ ก่อนเพื่อนแต่ละคนจะทยอยยกเลิกสัญญาไปเรื่อยๆ เหลือเพียงเธอคนเดียว และในปี 1996 สามีของเธอได้เสียชีวิตลง โดยฝากคำขอให้เธอเก็บตู้โทรศัพท์นี้ไว้
จากวันแรกถึงวันนี้ ล่วงเลยมา 27 ปี อาม่าเฉินในวัย 78 ปียังคงรักษาสัญญา คอยเช็ดถูแอลกอฮอลล์โทรศัพท์ทั้ง 3 เครื่องที่นี่ ประจำการตรงต่อเวลาทุกวัน วันละ 12 ชั่วโมง คอยให้บริการผู้คนที่มาใช้งานแม้จะมีน้อยนิด
อาม่าเล่าว่าช่วงทศวรรษ 1970 ตู้โทรศัพท์แบบนี้หาได้ทั่วไปในเซี่ยงไฮ้ ผู้คนต่อแถวยาวเป็นหางว่าวรอใช้บริการ ธุรกิจนี้เคยทำเงินให้อาม่า 5,000 หยวนต่อเดือน (ราว 23,000 บาท) แตกต่างกับทุกวันนี้ที่แทบจะได้เพียง 5 หยวน (ราว 23 บาท)
อย่างไรก็ตาม อาม่าเฉินรู้ดีว่าผู้คนที่ยังต้องการใช้โทรศัพท์สาธารณะในปัจจุบัน ส่วนใหญ่เป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือ เธอจึงยินดีช่วยพวกเขาเหล่านี้ รวมถึงออกเงินค่าโทรศัพท์ให้คนที่ไม่มีเงินติดตัวแต่จำเป็นต้องใช้จริงๆ ด้วย
“บางคนก็ลืมพกมือถือมา บางคนก็แบตหมด แค่เงินไม่กี่ตังค์ ฉันไม่ถือหรอก” อาม่าเฉินกล่าว
อาม่าเฉินยังทิ้งท้ายว่าการรักษาตู้โทรศัพท์นี้ไว้ ช่วยให้เธอฆ่าเวลาและคลายเหงาได้เป็นอย่างดี อาม่าจึงคิดจะปกป้องสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ ที่เป็นเสมือนสัญลักษณ์แห่งยุคสมัยเก่า และเป็นเครื่องส่งต่อข้อความของผู้คนต่อไป ตราบเท่าที่สุขภาพของเธอยังแข็งแรงดี
